.....ποίηση είναι αυτή η επικοινωνία του ατομικού λόγου ύπαρξης με τους άλλους λόγους ύπαρξης, αυτούς των Αναγνωστών του.

«....Κατά την άποψή μου το ποίημα «τελειοποιείται» μόνο, όταν το παραλάβει ο Αναγνώστης και το κάνει δικό του...»


Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2008

ΒΑΡΚΑΡΟΛΑ





στο καλό φίλο Νικηφόρο!














Βήμα φτερό,
σωματάκι ελαφρύ,
στου χρόνου το τόξο
τις ρυτίδες τεντώνω,
το φωνάζω «μπορώ»
χωρίς ενοχή,
στου γεννιέμαι τ` αεράκι
τις φασκιές μου απλώνω.
Τις αλυσίδες τραβώ,
του πόνου ο χορός
κυκλικός, ζωηρός
σα μια σούστα,
οι αναμνήσεις θεριά
της ζωής μου κεριά,
που γυρνώντας
μου τραβάνε τη φούστα.
Κι αν μπορώ, το μετρώ
σε κλεψύδρας διπλό
-ρευστό το χωμάτινο μέτρο-
κόκκος-κόκκος περνά
κι η ψυχή μου αγκαλιά
στου αντιθέτου συγκλίνει
το τρέπω.
Και συνθέτω ξανά
με καινούρια βιολιά,
με κιθάρες, με βιόλες και άρπα
συγχορδίες τρελές
συνηχήσεις παλιές
στη καινούρια
που πλέω πια βάρκα.







*βαρκαρόλα είναι το ερωτικό τραγούδι των γονδολιέρηδων της Βενετίας.

Τετάρτη 15 Οκτωβρίου 2008

BLOG ACTION DAY 2008 Povetry

Γι αυτή τη μέρα δεν ήξερα!
Ο φίλος και καλός λογοτέχνης ALEX http://akb8862.blogspot.com/ που με πρόλαβε, αλλά και Η Κατασκήνωση http://www.kataskinosi.gr/ με ενημέρωσαν ότι κάτι γίνεται, κάτι κινείται σήμερα , κι έτσι δηλώθηκα στο BLOG ACTION.

Τί να πει κανείς για τη φτώχεια όταν δεν τη νιώθει εντελώς στο πετσί του , σ`όλο του το είναι όπως: οι πρόσφυγες, μετανάστες, , οι απανταχού εκπατρισμένοι, αποδιωγμένοι, άστεγοι, περιθωριακοί, τσιγγάνοι, άνεργοι, ανήμποροι, ανάπηροι, παιδιά κακοποιημένα ή εγκατελειμένα, γυναίκες και υπερήλικοι εγκατελειμένοι, ολόκληρες γενιές κατεστραμμένες από πολέμους και φυσικές καταστροφές, από ρατσισμό, από ασθένειες όπως το Aids.




Φτώχεια όμως είναι και η συναισθηματική ένδεια: τα άδεια μάτια που τρέχουν να προλάβουν το μετρό, οι άδειες ψυχές που εγκλωβίζονται μπροστά σε μια οθόνη τηλεόρασης- υπολογιστή- βίντεο, τα άδεια συναισθήματα που γεμίζουν τα γεμάτα από υλικά αγαθά σπίτια.







Φτώχεια είναι να μην είσαι αυτό που είσαι αλλά αυτό που δείχνεις, να αγοράζεις τζιπ και να ζεις σαν καρμίρης, να έχεις καβούρια στις τσέπες και να φοράς Prada, να μην είσαι γενναιόδωρος ούτε στο «σ`αγαπώ» ούτε στο «ευχαριστώ» , ούτε στο «μπορώ ;» αλλά μόνο στο «θέλω» ή απλά στο «σε θέλω».

Φτώχεια σημαίνει να μη κερνώ ποτέ στα γενέθλιά μου τους συναδέλφους μου, να μη λέω καλημέρα με ανοιχτοσύνη, να μη συγχωρώ, να ελέγχω διαρκώς το παιδί μου και να χρησιμοποιώ για παραδειγματισμό το παιδί στο φανάρι «έτσι θα καταντήσεις αν δεν...».


Φτώχεια είναι ο δάσκαλος που μπαίνει στη τάξη και δεν έχει κάτι να πει, ο υπάλληλος που περνάει το χρόνο του ξύνοντας τα ....νύχια του, ο πολιτικός που γεμίζει τη χώρα με σκάνδαλα και διαπλοκή και δε λέει να παραιτηθεί, ο ρασοφόρος που ξεφτιλίζει την όποια θρησκεία και κάνει μεγαλόσταυρους, ο φύσει και θέσει εκπαιδευτής, που δεν μαθαίνει από τα λάθη του ή από τους εκπαιδευόμενούς του.


Φτώχεια είναι η μοναξιά, η έλειψη φίλων, η τσιγγουνιά στο χάδι, στο φιλι και στην αγκαλιά.





Μη βλέπεις τις φωτογραφίες με οίκτο!
Σκάψε μέσα σου, Σκέψου ποιός είναι φτωχότερος από αυτούς!

Παρασκευή 22 Αυγούστου 2008

ΦΤΟΥ! ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΩ...


ΣΤΗ Μ.Π
(ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ
ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ!!!
ΜΟΝΟ
ΑΠΕΙΡΑ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!)










«Στα φανερά» μου φώναζες,
«Έλα να παίξουμε κρυφτό»
σου απαντούσα,
κρυβόμουν πίσω
από λέξεις-ποιήματα,
στα γκρέμια έτρεχα
και τσακιζόμουν,
φτερούγιζα στα ουράνια,
το χέρι απλώνοντας
σε Μορφές του Μικελάντζελο.
Εσύ «τα φύλαγες»...
«Φτου και βγαίνω»!
γύρισες,
με βρήκες με τη μία.
Τώρα η σειρά μου..
Εγώ τα φυλάω.
Τρέξε!"

Παρασκευή 23 Μαΐου 2008

Η ΦΕΥΓΗ ΚΑΙ Ο ΦΕΡΝΗΣ ΙΙΙ



Ο Φέρνης ήταν πιο πρακτικός άνθρωπος. Πίστευε πως το σκάψιμο της Φεύγης μπορεί και να ήταν μάταιο. Πόσοι και πόσοι δε πίστεψαν σε θησαυρούς θαμένους ανά τους αιώνες , για χρόνια και χρόνια έσκαβαν χωρίς αποτελέσματα...
Ίσως και να επρόκειτο για μια απλή φαντασίωση της Φεύγης, τόσα χρόνια μέσα στα ορυχεία ίσως να είχε ήδη κουραστεί, όμως δεν της αρκούσαν αυτής της αυτάρεσκης τα Φο-μπιζού. Στο τελευταίο του ταξίδι είχε γνωρίσει μια λυγερή κοπέλλα που στολιζόταν με τέτοια μπιζού. Τί όμορφη που ήταν!
Για τη Φο απέφευγε συνειδητά να μιλά με λεπτομέρειες στη Φεύγη κατά τις επιστροφές του μετά τις διπλωματικές ανταλλαγές στη χώρας της, στην οποία αυτή επιτελούσε το ρόλο της διερμηνείας των αρχηγών. Από το τρόπο που νοηματοδοτούσε το ρόλο της Φο, η Φεύγη καταλάβαινε ότι ο Φέρνης δεν της εξιστορούσε τα πραγματικά γεγονότα της λεπτής διπλωματίας, αλλά μόνο όσα του μετέφραζε η Φο. Κι αυτή στόλιζε τους λόγους των διπλωματών με καλολογικά στοιχεία, ώστε να μη φανεί ο πραγματικός σκοπός των αρχηγών , δηλαδή να παρασύρουν το Φέρνη σε διάλογο, προκειμένου αυτός να τους διευκολύνει τη δίοδο προς τη χώρα με τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, δηλ. στη χώρα της Φεύγης.
Η Φεύγη το έλεγε συχνά στο Φέρνη , πώς πρώτη του φορά δείχνει τόση άμετρη εμπιστοσύνη σε μια διερμηνέα άλλου κράτους, μάλιστα τού επεσήμαινε ότι η δουλειά της ήταν ακριβώς αυτή η πολυγλωσσία, μα ο Φέρνης απαντούσε πως ήταν η απειρία της Φεύγης στην εξωτερική πολιτική , που την έκανε να υποπτεύεται έτσι τη Φο, αυτή η καλλονή δεν είχε επίβουλα σχέδια. Από τα υπερπόντια ταξίδια του έφερνε πλέον στη Φεύγη εντυπώσεις και γεγονότα φιλτραρισμένα από το λόγο της Φο. Κι επειδή αισθανόταν ένοχος γι αυτό, σε αντιδιστολή με την μέχρι τώρα πάγια πρακτική του με τη Φεύγη, τής έφερνε δώρα από τα ταξίδια του και της μιλούσε μελιστάλαχτα ακόμη κι αν αυτή άγγιζε ζητήματα παλαιών του πληγών.
Μέχρι που μια μέρα η Φο –κατ`εντολή των αρχηγών του κράτους της βεβαίως- πέταξε κλοτσηδόν τον Φέρνη από τη πρεσβεία της ξένης χώρας. Τώρα ο Φέρνης άρχισε να υψώνει τείχη ακόμη και απέναντι στη Φεύγη, λέγοντας ότι κανείς πλέον δεν τον κατανοεί και γι αυτό θέλει να ασχοληθεί με τα εσωτερικά του ζητήματα απερίσπαστος. Επειδή ένιωθε ότι η Φεύγη διέθετε όλη τη μαεστρία να εισχωρεί στο εσωτερικό του, ως άρτια καταρτισμένη σ` αυτό το τομέα, σήκωσε σιγά-σιγά λίγα μέτρα τείχους για να προστατευτεί, χαράζοντας σύνορα.
Τότε η Φεύγη αποφάσισε να ασχοληθεί με την εξωτερική πολιτική της χώρας της. Κατάλαβε ότι ή χώρα της Φο θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να επιβουλευτεί εκ νέου τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές, αν η ίδια δε φρόντιζε να συνάψει σχέσεις συνεργασίας ή να ρυθμίσει λεπτά διπλωματικά ζητήματα μαζί της. Ήταν η πρώτη φορά που η Φεύγη έλειψε τόσο πολύ στο Φέρνη ! Όσο η Φεύγη ρύθμιζε εμπορικές συμφωνίες και συνεργασίες με άλλα κράτη, ο Φέρνης διαπίστωνε ότι του λείπει όχι μόνο μια πολύτιμη φιλία , αλλά κυρίως αυτή η αυτάρεσκη γυναίκα που ξέρει να εκτιμά τα πολύτιμα κοσμήματά της. Μόλις επέστρεψε η Φεύγη από το διπλωματικό της ταξίδι με νέα συμβόλαια στα χέρια της για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της χώρας της αυτός τη ζήλεψε! Να λοιπόν που τα είχε καταφέρει τόσο καλά κι εκεί έξω, χωρίς θώρακες και σπαθιά !
Αποφάσισε να ανοίξει μία δίοδο στο τείχος μεταξύ των χωρών τους και της έδωσε τα κλειδιά. Η πρόσβαση στη χώρα του ήταν πλέον ελεγχόμενη από αυτόν και η μόνη υποχρέωση της Φεύγης ήταν να χτυπά το καμπανάκι της εισόδου, όταν επρόκειτο να ξεκλειδώσει τη βαριά πόρτα. Μα η Φεύγη τώρα το ήξερε καλά ! Δε θα εισχωρούσε ποτέ πια απρόσκλητη στα θέματα της εσωτερικής πολιτικής του Φέρνη, εκτός αν απειλούνταν η ζωή του. Και αν κάτι της ξέφευγε από τις δραστηριότητές του Φέρνη στην ενδοχώρα ή ακόμη και aπό τα υπερπόντια ταξίδια του ήταν κι αυτό μέρος της μεταξύ τους συμφωνίας κατά το χάραγμα των συνόρων τους. Είναι οι λεπτές-λεπτές ισορροπίες που χρειάζεται να εφαρμόζουν οι γειτονικές χώρες , για να τηρούνται οι κανόνες της καλής γειτονίας. Κατά βάθος πίστευε η Φεύγη , πως κάποτε στα μοναχικά τους κράτη θα εποικήσουν πολλοί-πολλοί νέοι κάτοικοι. Και τότε αυτοί θα ζητήσουν να πέσουν τα τείχη και να αντικατασταθούν από απλά ορόσημα και πινακίδες . Όμως τούτη η μέρα αργούσε ακόμη τόσο , όσο και εξόρυξη των διαμαντιών.

Κυριακή 18 Μαΐου 2008

ΠΟΥΑΝΤΕΡΙ



















«Ο έχων δύο τον ένα
χιτώνα να χαρίζει»
δε πρόσεξες καλά
τη ρήση αυτή μωρό μου,
συ και τα δυο σου
πανωφόρια μοίρασες.
Τώρα σε ένδειας περιόδους,
τα ελλιπή σου μέτρα αναγνωρίζεις:
άλλοτε στενά, άλλοτε φαρδιά
τα ρούχα κάποτε που χάριζες
στα μέτρα τους δε στάθηκαν.
Πάντα ελλιπή
στων περιστάσεων το ύψος.
Τι να σου κάνουν μάτια μου
οι Αλλότριοι, οι Δανεικοί
για σε ποτέ δε θα `ναι
δέρμα σου,
μονάχη θα προβάρεις στρίφωμα
και το κουμπί πεισματικά
θ` αρνείται τη κουμπότρυπα.
Ιδίως τούτο
το τελευταίο πανωφόρι,
που εις μάτην ζητάς να δανειστείς,
το τέλος του Ηρακλή θυμίζει:
κατάσαρκα το φόρεσε
το δηλητηριασμένο
κι ενέγραψε στο Σύμπαν
το «πονώ».
Μα έλα μη μου απελπίζεσαι
ξαναθυμίσου το πουαντερί
(ένα πόντο άπλεκτο, μια καλή
και μια ριξιά
τα δυο τους μια θηλιά καλή
κι απ`την ανάποδη, ανάποδα)
ζεστή ζακέτα να μού πλέκω
για το «πονώ»
απ` της Αμάλθειας
το θρεπτικό μαλλί.
Αχ! Σώμα-Δέρμα μου
πόσα νυχτέρια να σου κάνω
στα μέτρα σου το πανωφόρι μου
να πλέξω;

Κυριακή 11 Μαΐου 2008

ΤΡΕΙΣ ΓΕΝΙΕΣ

ΣΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ















Αν η θλίψη περνά απ`τα μάτια,
κι αν τα μάτια μου έχουν μεγάλη
λείπει η εγγραφή σου η άλλη,
μες των χρόνων το πέρασμα Κάτια.

(Στα βιβλία ψάχνοντας βρήκα
της Γυναίκας την αιώνια προίκα).

Κι αν ζητώ στις ματιές των ανθρώπων
τη σπίθα που από τη κούνια μου λείπει,
της γενιάς σου η γραμμένη μου λύπη
θα πετάξει, ως καπνός αναθρώσκων.

(Στα δεντριά το φωνάζουν οι κίσσες:
πως της λύπης βαθιές μου είν`οι ρίζες...)

Τη λαμπρή ξαναγράφω σελίδα,
της Γυναίκας που είναι Μεγάλη,
από μένα θα δώσεις σκυτάλη
κόρη, στη γενιά σου αχτίδα.

(Γέφυρα αγάπης τα λόγια μου κάνω)
Γυναίκα , αξίζεις παραπάνω.

Πέμπτη 8 Μαΐου 2008

Η ΦΕΥΓΗ ΚΑΙ Ο ΦΕΡΝΗΣ ΙΙ


Η Φεύγη απεναντίας δεν έκανε συχνά ταξίδια στο εξωτερικό. Πίστευε πως οι εσωτερικές υποθέσεις της χώρας της χρειαζόταν πολύ χρόνο και φροντίδα για να ευημερεί. Μάλιστα το προαισθανόταν πολύ έντονα, ότι η οικονομία της χώρας της μπορούσε να βασιστεί μόνο στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της –τα ορυχεία- γι αυτό κι έσκαβε συνέχεια νέα τούνελ ή διεύρυνε τα παλιά βάζοντας φουρνέλλα γιατί μέσα της ήξερε , ότι μια μέρα θα εξόρυσσε διαμάντια. Δε την ενδιέφερε η ποσότητα , ακόμη κι ένα μικρό διαμάντι ν`ανακάλυπτε θα ήταν ευχαριστημένη. Σα γυναίκα αισθανόταν την ανάγκη να φτιάξει ολόδικά της κοσμήματα με την επεξεργασία των διαμαντιών, που θα ανέσυρε από τα έγκατά της γης της.
Στην εξωτερική της πολιτική τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλά. Η Φεύγη όταν επιχειρούσε ταξίδια σε άλλες χώρες –κυρίως της ενδοχώρας- δεν είχε να αντιμετωπίσει διπλωματικά επεισόδια. Γινόταν άμεσα αποδεκτή από τους διπλωμάτες των άλλων χωρών με μεγάλη εγκαρδιότητα και φιλοφρονήσεις , αλλά στη πραγματικότητα κανείς από αυτούς δεν το ομολογούσε ότι επιβουλευόταν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της. Η Φεύγη εισέπραττε την εγκαρδιότητα αυτή ως πραγματική , όμως συχνά στις μελλοντικές τους συναλλαγές αποδεικνυόταν οι επίβουλες διαθέσεις τους και τότε επέστρεφε αμέσως στη χώρα της απογοητευμένη, έμπαινε μέσα στις στοές των ορυχείων και έσκαβε με μανία για να βρει τα πολυπόθητα διαμάντια.
Όταν την έβλεπε ο Φέρνης στεναχωρημένη τη πλησίαζε και της έλεγε πόσο χρήσιμο θα ήταν να ράψει κι αυτή ένα θώρακα , να αποκτήσει κι αυτή ένα σπαθί. Της θύμιζε ότι η καταγωγή της ελκόταν από τους Μεγάλους Στρατηλάτες, που με τα σπαθιά τους και τους ανθεκτικούς τους θώρακες κατέκτησαν το κόσμο. Μερικές φορές η Φεύγη υιοθετούσε τις συμβουλές του και πότε δανειζόταν το δικό του θώρακα, πότε πάλι έραβε δικούς της αυτοσχέδιους, που όμως αποδεικνυόταν ανεπαρκείς για τις αντρίκειες μάχες. Πώς θα μπορούσε εξ` άλλου αυτή να τα βγάλει πέρα με ανθρώπους, που επί αιώνες ήταν εξασκημένοι σε μάχες και λαβωματιές;
Η ανάμνηση των προγόνων της ήταν χρήσιμη ως προς το σκοπό και τη διαδρομή. Η Φεύγη σκόπευε μεν να κατακτήσει το κόσμο μακρύτερα από τη χώρα της, αλλά όχι με μάχες παρά με εμπορικές δοσοληψίες ή ακόμη και ανταλλαγές των προϊόντων τους. Αυτή θα εξήγαγε ακατέργαστα μεταλλεύματα των πλουτοπαραγωγικών πηγών της και θα έπαιρνε πιο τελειοποιημένα προϊόντα καθημερινής χρήσης. Τα διαμαντένια της κοσμήματα όμως δεν θα τα διαπραγματεύονταν με καμιά χώρα. Σκόπευε να τα κληροδοτήσει ως πολιτιστική κληρονομιά στη δική της χώρα κι αυτό ήταν και το σημείο που ουσιαστικά μνημόνευε πάντα τη καταγωγή της: το πολιτισμό των προγόνων της.
(συνεχίζεται...)