.....ποίηση είναι αυτή η επικοινωνία του ατομικού λόγου ύπαρξης με τους άλλους λόγους ύπαρξης, αυτούς των Αναγνωστών του.

«....Κατά την άποψή μου το ποίημα «τελειοποιείται» μόνο, όταν το παραλάβει ο Αναγνώστης και το κάνει δικό του...»


Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2008

MANIFESTO





ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ Σ` ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΑΣ Σ`ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ.

ΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΛΙΓΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ,
ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕΡΙΚΕΣ "ΣΤΙΓΜΕΣ " ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΠΩΣ
"ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ"...



Σ`αγαπώ όπως μπορώ,
σ`αγαπώ με μιαν αγάπη καινούργια,
ανθεκτική σ`επίγειες εγκαταλείψεις,
που γεννιέται εδώ στη στιγμή
και πεθαίνει την άλλη,
χωρίς να καλύπτει κενά,
χωρίς να ζητά συναλλαγές,
χωρίς υπόρρητες σκέψεις.
Σ`aγαπώ με μιαν αγάπη,
που πηγάζει απ` τ`αστέρια,
ταξιδεύει μ` έτη φωτός
κι όταν φτάσει στη γη
τ`άστρο της ήδη έχει σβήσει:
χωρίς να ζητά να τη δεις,
μοναχά να τη νιώσεις.
Σ`αγαπώ που υπάρχεις
και υπάρχω κι εγώ
στα πεσμένα φθινοπώρου τα φύλλα,
στης βροχής τη λαλιά,
στ` ουρανού τα πουλιά,
στου σύννεφου το βελούδινιο βήμα.
Σ`αγαπώ γιατί υπάρχω
και υπάρχεις και σύ
-κόκκοι στ`άπειρο σύμπαν-
σ`αγαπώ που ακόμα μπορώ ν`αγαπώ
με το ελάχιστο μέτρο τ`απείρου.

Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2008

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΡΤΙΝΑ


ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΟΝΤΑΙ...
Δεν ανήκω στη γενιά του Πολυτεχνείου. Όμως για τα γεγονότα της 17ης Νοέμβρη 1973 στη Θεσσαλονίκη, λίγοι μπορούν να πουν πράγματα.Το πατρικό μου σπίτι βρισκόταν απέναντι από τα Πανεπιστήμια, τη δε νομική σχολή διέσχιζα για να πάω στο δικό μου το σχολείο "κόβοντας" δρόμο. Το σχολείο μου στεγάζονταν σε ένα περίπτερο της ΔΕΘ ήταν δηλ. ένα σχολείο "φάντασμα" , που υπήρχε μόνο στα χαρτιά και κάθε χρονιά, πολλές φορές και τρεις σε ένα χρόνο, μετακόμιζε σε άλλη "στέγη". Ετσι στεγαστήκαμε σε περίπτερα της ΔΕΘ ,σε επιταγμένα ιδιωτικά σχολεία βραδινή βάρδια 16.00-22.00, σε λυόμενα, σε αποθήκες, σε μια μικρή πολυκατοικία που μύριζε κεφτεδάκια όλη μέρα και σε στάβλους του στρατού , που είχαν μετατραπεί σε σχολείο. Από το απόγευμα της 16ης Νοέμβρη καταλάβαμε ως παιδιά, ότι κάτι "δεν πάει καλά". Η μεγάλη διαδήλωση στο Χημείο κατέληξε σε ξυλοκόπημα των διαδηλωτών και ράντισμα με πράσινη μπογιά για να τους βρίσκουν μετά. Η παρέα μου κι εγώ –δεκάχρονα παιδιά- παρακολουθούσαμε όλη την συγκέντρωση από τη ταράτσα της πολυκατοικίας μας. Οι καταληψίες μπήκαν στην νομική σχολή και στο Πολυτεχνείο. Εγώ διέσχιζα τη νομική , την 17η Νοέμβρη , πηγαίνοντας στο σχολείο, όταν τα ΜΑΤ , μπροστά στα πόδια μου γρονθοκοπούσαν και έσερναν απ`τα μαλλιά τους φοιτητές. Τρέχοντας- με τις φτέρνες μου να φτάνουν στον ώμο- έφτασα στο σχολείο και το ανέφερα στο διευθυντή.
"Να μη ξαναπεράσεις από κει, επαναστάτρια του.... πεζοδρομίου " μου είπε.
Έτσι για να θυμάμαι αυτή τη μέρα και να θυμίζω και στους υπόλοιπους αυτά τα γεγονότα έγραψα αργότερα αυθόρμητα το παρακάτω:




Μας πάγωνε τα μέλη μας ο φόβος
και δρασκελούσαμε αργά
μες τον πηχτό καπνό,
τα ουρλιαχτά ακούγαμε θαρρώ
απόμακρα στ` αφτιά.
Μας έσκιζε τα χνώτα η παγωνιά,
του Νοέμβρη μέρα αξέχαστα πικρή
κι εμείς με τη ψυχή μικρή,
παρατηρούσαμε κρυφά,
πισώπλατα τραβώντας τη κουρτίνα.
Και μάρτυρες στη μπρος μας τη ζωή,
να μαρτυρούμε όσα είδαμε εκεί
-ή εκείνη να μας μαρτυρεί-
οργώσαμε τα νιάτα,
τα θερίσαμε
και να μας !
πάλι πίσω απ` την κουρτίνα,
να ψάχνουμε ταυτότητα θαρρώ
-τα γεγονότα είναι πια ρετρό-
κι εμείς καλοί θεάτρου υποκριτές
καλύτεροι μα αν θες
νωχέλοι θεατές
χειροκροτούμε,
πάλι πίσω απ` την κουρτίνα…


ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΩ "ΤΟΝ ΚΑΙΟΜΕΝΟ"
ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ
Τάκης Σινόπουλος:
Ο καιόμενος

Το φαινόμενο της αυτοπυρπόλησης αποτέλεσε στην εποχή μας την έσχατη μορφή προσωπικής διαμαρτυρίας των διαφόρων απελπισμένων ιδεολόγων. Το ποίημα ανήκει στη συλλογή Μεταίχμιο Β΄ (1957).



Κοιτάχτε! μπήκε στη φωτιά! είπε ένας απ' το πλήθος.
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν
στ' αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.
Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένoς να παραξενεύομαι.
Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;
Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.
Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.
Γινόταν ήλιος.
Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.
Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

ΠΟΣΟ ΕΠΙΚΑΙΡΟ στις μέρες μας….
ΑΣ
ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ ΤΗ ΛΗΘΗ

Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2008

ΕΝΑ ΔΩΡΟ.....


ποίημα-δώρο
ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΡΙΑ Π.
-μή διαδικτυακή ποιήτρια.



ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ"
ΠΗΓΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ
ΓΙΑ ΤΟ ΞΥΛΟΓΛΥΠΤΟ
"ΚΡΥΜΜΕΝΟΙ ΕΑΥΤΟΙ"













ΞΥΛΟΓΛΥΠΤΟ ΤΗΣ ΚΑΝΕΛΛΑΣ
ΑΠΟ ΡΙΖΑ ΠΕΥΚΟΥ
ΚΑΙ ΒΑΣΗ ΟΞΥΑΣ
ΙΑΝ2008 ΕΩΣ ΣΕΠΤ2008








ΚΡΥΦΤΟ

Παίζουν κρυμένοι οι εαυτοί
Κουράστηκα να ψάχνω στα τυφλά

Μεγαλώνω-ρυτίδες
Μικραίνω-χλεύη
Τρέχω-γκρεμός
Στέκομαι-χρόνος αμείλικτος
Φτερουγίζω-χάος
Φρενάρω-τρόμος

Πάντα εγώ ‘τα φυλάω’
Ποτέ αυτοί

Μαρία Π.

Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2008

ΒΑΡΚΑΡΟΛΑ





στο καλό φίλο Νικηφόρο!














Βήμα φτερό,
σωματάκι ελαφρύ,
στου χρόνου το τόξο
τις ρυτίδες τεντώνω,
το φωνάζω «μπορώ»
χωρίς ενοχή,
στου γεννιέμαι τ` αεράκι
τις φασκιές μου απλώνω.
Τις αλυσίδες τραβώ,
του πόνου ο χορός
κυκλικός, ζωηρός
σα μια σούστα,
οι αναμνήσεις θεριά
της ζωής μου κεριά,
που γυρνώντας
μου τραβάνε τη φούστα.
Κι αν μπορώ, το μετρώ
σε κλεψύδρας διπλό
-ρευστό το χωμάτινο μέτρο-
κόκκος-κόκκος περνά
κι η ψυχή μου αγκαλιά
στου αντιθέτου συγκλίνει
το τρέπω.
Και συνθέτω ξανά
με καινούρια βιολιά,
με κιθάρες, με βιόλες και άρπα
συγχορδίες τρελές
συνηχήσεις παλιές
στη καινούρια
που πλέω πια βάρκα.







*βαρκαρόλα είναι το ερωτικό τραγούδι των γονδολιέρηδων της Βενετίας.

Τετάρτη 15 Οκτωβρίου 2008

BLOG ACTION DAY 2008 Povetry

Γι αυτή τη μέρα δεν ήξερα!
Ο φίλος και καλός λογοτέχνης ALEX http://akb8862.blogspot.com/ που με πρόλαβε, αλλά και Η Κατασκήνωση http://www.kataskinosi.gr/ με ενημέρωσαν ότι κάτι γίνεται, κάτι κινείται σήμερα , κι έτσι δηλώθηκα στο BLOG ACTION.

Τί να πει κανείς για τη φτώχεια όταν δεν τη νιώθει εντελώς στο πετσί του , σ`όλο του το είναι όπως: οι πρόσφυγες, μετανάστες, , οι απανταχού εκπατρισμένοι, αποδιωγμένοι, άστεγοι, περιθωριακοί, τσιγγάνοι, άνεργοι, ανήμποροι, ανάπηροι, παιδιά κακοποιημένα ή εγκατελειμένα, γυναίκες και υπερήλικοι εγκατελειμένοι, ολόκληρες γενιές κατεστραμμένες από πολέμους και φυσικές καταστροφές, από ρατσισμό, από ασθένειες όπως το Aids.




Φτώχεια όμως είναι και η συναισθηματική ένδεια: τα άδεια μάτια που τρέχουν να προλάβουν το μετρό, οι άδειες ψυχές που εγκλωβίζονται μπροστά σε μια οθόνη τηλεόρασης- υπολογιστή- βίντεο, τα άδεια συναισθήματα που γεμίζουν τα γεμάτα από υλικά αγαθά σπίτια.







Φτώχεια είναι να μην είσαι αυτό που είσαι αλλά αυτό που δείχνεις, να αγοράζεις τζιπ και να ζεις σαν καρμίρης, να έχεις καβούρια στις τσέπες και να φοράς Prada, να μην είσαι γενναιόδωρος ούτε στο «σ`αγαπώ» ούτε στο «ευχαριστώ» , ούτε στο «μπορώ ;» αλλά μόνο στο «θέλω» ή απλά στο «σε θέλω».

Φτώχεια σημαίνει να μη κερνώ ποτέ στα γενέθλιά μου τους συναδέλφους μου, να μη λέω καλημέρα με ανοιχτοσύνη, να μη συγχωρώ, να ελέγχω διαρκώς το παιδί μου και να χρησιμοποιώ για παραδειγματισμό το παιδί στο φανάρι «έτσι θα καταντήσεις αν δεν...».


Φτώχεια είναι ο δάσκαλος που μπαίνει στη τάξη και δεν έχει κάτι να πει, ο υπάλληλος που περνάει το χρόνο του ξύνοντας τα ....νύχια του, ο πολιτικός που γεμίζει τη χώρα με σκάνδαλα και διαπλοκή και δε λέει να παραιτηθεί, ο ρασοφόρος που ξεφτιλίζει την όποια θρησκεία και κάνει μεγαλόσταυρους, ο φύσει και θέσει εκπαιδευτής, που δεν μαθαίνει από τα λάθη του ή από τους εκπαιδευόμενούς του.


Φτώχεια είναι η μοναξιά, η έλειψη φίλων, η τσιγγουνιά στο χάδι, στο φιλι και στην αγκαλιά.





Μη βλέπεις τις φωτογραφίες με οίκτο!
Σκάψε μέσα σου, Σκέψου ποιός είναι φτωχότερος από αυτούς!

Παρασκευή 22 Αυγούστου 2008

ΦΤΟΥ! ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΩ...


ΣΤΗ Μ.Π
(ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ
ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ!!!
ΜΟΝΟ
ΑΠΕΙΡΑ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!)










«Στα φανερά» μου φώναζες,
«Έλα να παίξουμε κρυφτό»
σου απαντούσα,
κρυβόμουν πίσω
από λέξεις-ποιήματα,
στα γκρέμια έτρεχα
και τσακιζόμουν,
φτερούγιζα στα ουράνια,
το χέρι απλώνοντας
σε Μορφές του Μικελάντζελο.
Εσύ «τα φύλαγες»...
«Φτου και βγαίνω»!
γύρισες,
με βρήκες με τη μία.
Τώρα η σειρά μου..
Εγώ τα φυλάω.
Τρέξε!"

Παρασκευή 23 Μαΐου 2008

Η ΦΕΥΓΗ ΚΑΙ Ο ΦΕΡΝΗΣ ΙΙΙ



Ο Φέρνης ήταν πιο πρακτικός άνθρωπος. Πίστευε πως το σκάψιμο της Φεύγης μπορεί και να ήταν μάταιο. Πόσοι και πόσοι δε πίστεψαν σε θησαυρούς θαμένους ανά τους αιώνες , για χρόνια και χρόνια έσκαβαν χωρίς αποτελέσματα...
Ίσως και να επρόκειτο για μια απλή φαντασίωση της Φεύγης, τόσα χρόνια μέσα στα ορυχεία ίσως να είχε ήδη κουραστεί, όμως δεν της αρκούσαν αυτής της αυτάρεσκης τα Φο-μπιζού. Στο τελευταίο του ταξίδι είχε γνωρίσει μια λυγερή κοπέλλα που στολιζόταν με τέτοια μπιζού. Τί όμορφη που ήταν!
Για τη Φο απέφευγε συνειδητά να μιλά με λεπτομέρειες στη Φεύγη κατά τις επιστροφές του μετά τις διπλωματικές ανταλλαγές στη χώρας της, στην οποία αυτή επιτελούσε το ρόλο της διερμηνείας των αρχηγών. Από το τρόπο που νοηματοδοτούσε το ρόλο της Φο, η Φεύγη καταλάβαινε ότι ο Φέρνης δεν της εξιστορούσε τα πραγματικά γεγονότα της λεπτής διπλωματίας, αλλά μόνο όσα του μετέφραζε η Φο. Κι αυτή στόλιζε τους λόγους των διπλωματών με καλολογικά στοιχεία, ώστε να μη φανεί ο πραγματικός σκοπός των αρχηγών , δηλαδή να παρασύρουν το Φέρνη σε διάλογο, προκειμένου αυτός να τους διευκολύνει τη δίοδο προς τη χώρα με τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, δηλ. στη χώρα της Φεύγης.
Η Φεύγη το έλεγε συχνά στο Φέρνη , πώς πρώτη του φορά δείχνει τόση άμετρη εμπιστοσύνη σε μια διερμηνέα άλλου κράτους, μάλιστα τού επεσήμαινε ότι η δουλειά της ήταν ακριβώς αυτή η πολυγλωσσία, μα ο Φέρνης απαντούσε πως ήταν η απειρία της Φεύγης στην εξωτερική πολιτική , που την έκανε να υποπτεύεται έτσι τη Φο, αυτή η καλλονή δεν είχε επίβουλα σχέδια. Από τα υπερπόντια ταξίδια του έφερνε πλέον στη Φεύγη εντυπώσεις και γεγονότα φιλτραρισμένα από το λόγο της Φο. Κι επειδή αισθανόταν ένοχος γι αυτό, σε αντιδιστολή με την μέχρι τώρα πάγια πρακτική του με τη Φεύγη, τής έφερνε δώρα από τα ταξίδια του και της μιλούσε μελιστάλαχτα ακόμη κι αν αυτή άγγιζε ζητήματα παλαιών του πληγών.
Μέχρι που μια μέρα η Φο –κατ`εντολή των αρχηγών του κράτους της βεβαίως- πέταξε κλοτσηδόν τον Φέρνη από τη πρεσβεία της ξένης χώρας. Τώρα ο Φέρνης άρχισε να υψώνει τείχη ακόμη και απέναντι στη Φεύγη, λέγοντας ότι κανείς πλέον δεν τον κατανοεί και γι αυτό θέλει να ασχοληθεί με τα εσωτερικά του ζητήματα απερίσπαστος. Επειδή ένιωθε ότι η Φεύγη διέθετε όλη τη μαεστρία να εισχωρεί στο εσωτερικό του, ως άρτια καταρτισμένη σ` αυτό το τομέα, σήκωσε σιγά-σιγά λίγα μέτρα τείχους για να προστατευτεί, χαράζοντας σύνορα.
Τότε η Φεύγη αποφάσισε να ασχοληθεί με την εξωτερική πολιτική της χώρας της. Κατάλαβε ότι ή χώρα της Φο θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να επιβουλευτεί εκ νέου τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές, αν η ίδια δε φρόντιζε να συνάψει σχέσεις συνεργασίας ή να ρυθμίσει λεπτά διπλωματικά ζητήματα μαζί της. Ήταν η πρώτη φορά που η Φεύγη έλειψε τόσο πολύ στο Φέρνη ! Όσο η Φεύγη ρύθμιζε εμπορικές συμφωνίες και συνεργασίες με άλλα κράτη, ο Φέρνης διαπίστωνε ότι του λείπει όχι μόνο μια πολύτιμη φιλία , αλλά κυρίως αυτή η αυτάρεσκη γυναίκα που ξέρει να εκτιμά τα πολύτιμα κοσμήματά της. Μόλις επέστρεψε η Φεύγη από το διπλωματικό της ταξίδι με νέα συμβόλαια στα χέρια της για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της χώρας της αυτός τη ζήλεψε! Να λοιπόν που τα είχε καταφέρει τόσο καλά κι εκεί έξω, χωρίς θώρακες και σπαθιά !
Αποφάσισε να ανοίξει μία δίοδο στο τείχος μεταξύ των χωρών τους και της έδωσε τα κλειδιά. Η πρόσβαση στη χώρα του ήταν πλέον ελεγχόμενη από αυτόν και η μόνη υποχρέωση της Φεύγης ήταν να χτυπά το καμπανάκι της εισόδου, όταν επρόκειτο να ξεκλειδώσει τη βαριά πόρτα. Μα η Φεύγη τώρα το ήξερε καλά ! Δε θα εισχωρούσε ποτέ πια απρόσκλητη στα θέματα της εσωτερικής πολιτικής του Φέρνη, εκτός αν απειλούνταν η ζωή του. Και αν κάτι της ξέφευγε από τις δραστηριότητές του Φέρνη στην ενδοχώρα ή ακόμη και aπό τα υπερπόντια ταξίδια του ήταν κι αυτό μέρος της μεταξύ τους συμφωνίας κατά το χάραγμα των συνόρων τους. Είναι οι λεπτές-λεπτές ισορροπίες που χρειάζεται να εφαρμόζουν οι γειτονικές χώρες , για να τηρούνται οι κανόνες της καλής γειτονίας. Κατά βάθος πίστευε η Φεύγη , πως κάποτε στα μοναχικά τους κράτη θα εποικήσουν πολλοί-πολλοί νέοι κάτοικοι. Και τότε αυτοί θα ζητήσουν να πέσουν τα τείχη και να αντικατασταθούν από απλά ορόσημα και πινακίδες . Όμως τούτη η μέρα αργούσε ακόμη τόσο , όσο και εξόρυξη των διαμαντιών.