ΣΕΜΕΝ ΣΕ ΣΧΕΔΙΟ "ΠΕΤΡΑΧΗΛΙ"

Σεμέν σε σχέδιο “Πετραχήλι” Η κυρα-Βάσω και οι κόρες της με τα παιδιά τους ήταν για αρκετά χρόνια οι Γειτόνισσες του πάνω ορόφου, στο τότε οικογενειακό μας εξοχικό παραλιακό διαμέρισμα. Άξια νοικοκυρά και λόγω της πρώιμης χηρείας της είχε καλοπαντρέψει τα κορίτσια , που μαζί της περνούσαν και τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Σε καθημερινή βάση και για πολλές ώρες κάναμε παρέα , είτε για τον πρωινό ή απογευματινό καφέ, είτε για το θαλασσινό μπάνιο, είτε ακόμη και για το μεσημεριανό φαγητό, αφού συχνά τρώγαμε όλοι μαζί. Στη πραγματικότητα ήταν σα να συνυπήρχαμε σε ένα μεγάλο σπίτι, σα μια μεγάλη οικογένεια , που είχε και τη δυνατότητα της ατομικότητας. Οι πιο ωραίες στιγμές της παρέας τους ήταν τα «νυχτέρια». Πότε σε μας και πότε στο δικό τους διαμέρισμα μαζευόμασταν τα βράδια, όταν δεν βγαίναμε βόλτα με άλλες παρέες και αφού ετοιμάζαμε λιχουδιές για τα παιδιά τους και μεζεδάκια για μας, η κυρά Βάσω με τις κόρες της έπιαναν το κέντημα κι η μαμά μου το πλέξιμο. Η αδελφή μου κι εγώ παίζαμε με τα παιδιά και πιο πολύ με ανέκδοτα και καλαμπούρια περνούσαμε το βράδυ. «Πιάστε και καμιά βελόνα, όχι μόνο διάβασμα!» έλεγε η κυρά Βάσω κι επειδή, ούτως ή άλλως κάτι είχαμε μάθει στο μάθημα των οικοκυρικών στο σχολείο, αποφάσισα να αποπειραθώ ένα κέντημα . Η Σοφία μου έδειξε μερικά ήδη φτιαγμένα δικά της εργόχειρα κι εγώ διάλεξα ένα αρκετά πολύπλοκο και πολύχρωμο γεωμετρικό σχέδιο, το «πετραχήλι». Μετά από τόσα χρόνια δεν θυμάμαι, αν το τελείωσα σε ένα ή περισσότερα καλοκαίρια. Το «πετραχήλι» ήταν για μένα το διαβατήριο για την παρέα τους και παράλληλα καθώς πόντο-πόντο μετρούσα τις βελονιές για να σχηματίσω το σχέδιο, ήταν σα να μετρούσα τις δυνάμεις μου, για τα μελλοντικά μου σχέδια. Τότε ήμουν στη εφηβεία και σχεδίαζα τη ζωή μου, έκανα όνειρα μακρινά κι ιδανικά. Τις προάλλες σκέφτηκα , με αφορμή ένα ταξίδι στη καλύτερή μου φίλη από εκείνα τα χρόνια του σχολείου και της εφηβείας , που εδώ και τέσσερις δεκαετίες ζει στο εξωτερικό, ότι ίσως το καλύτερο δώρο από την πατρίδα θα ήταν αυτό το κέντημα: ένα σεμέν και δύο ορθογώνια πετσετάκι με σχέδιο «πετραχήλι» , που στο μεταξύ η μαμά μου, τους είχε προσθέσει και κρόσσια. Δεν ξέρω αν έκλεισα τους λογαριασμούς μου με τα μελλοντικά μου σχέδια. Αλήθεια, τι μελλοντικά σχέδια θα μπορούσα άραγε να έχω , αφού όπως έλεγε κάποτε η μικρή μου φίλη Ειρηνούλα , είμαι μια… «πετυχημένη». Μόνο για τα παιδιά μου θέλω να ονειρεύομαι, να ζήσουν σε έναν πιο όμορφο κόσμο, γεμάτο αγάπη, συμπόνοια, αλληλεγγύη και ανθρωπιά. Ας το πω κι έτσι: όπως το πετραχήλι, που φορά ο παπάς για να συμβολίσει τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, έτσι και το δικό μου κέντημα, ας γίνει ο φορέας, που θα μυήσει αυτούς που θα το βλέπουν στη καλοσύνη. Και να που κιόλας έπιασε τόπο. Η πλήρης φιλοξενία της φιλενάδας μου ήταν ένα κομμάτι καλοσύνης.

ΤΑ ΕΥΡΕΤΡΑ

ΤΑ ΕΥΡΕΤΡΑ

Τα εύρετρα
Με την Οσία , την Καμέλια και τον Σεραφείμ ήμασταν το πιο γρήγορο «τραπέζι». Φοιτητές τότε όλοι μας και δουλεύαμε στον ΟΠΑΠ στην διαλογή των δελτίων του ΠΡΟΠΟ, για να βγάλουμε το χαρτζιλίκι μας. Ακόμη και στις διακοπές, όταν είχε ξένους αγώνες, παίρναμε το ΚΤΕΛ και από το παραθεριστικό των γονιών μας κατεβαίναμε στη πόλη για την διαλογή. Τότε η διαλογή γινόταν χειροποίητα κι όχι ηλεκτρονικά, όπως σήμερα. Γι αυτό και επαναλαμβανόταν δύο φορές , για να ελαχιστοποιηθεί το ανθρώπινο λάθος. Ύστερα από μια γρήγορη σχετικά ημέρα πρώτης και δεύτερης διαλογής, μιας κι ήμασταν το πιο γρήγορο τραπέζι, γυρίσαμε με το ΚΤΕΛ πίσω στο παραθεριστικό κι ίσα που προλάβαμε το απογευματινό μπάνιο στην θάλασσα.
«Άντε ματσωθήκατε πάλι», είπαν η Σοφία και η Δήμητρα, οι γειτόνισσες και φίλες που συναντήσαμε στο μπάνιο. «Δεν πάμε για ουζάκι το βράδυ;» και χωρίς δεύτερη κουβέντα συμφωνήσαμε να πάμε επίσημα, σ ένα παραλιακό.
Μη φανταστείς ότι παραγγείλαμε κι εγώ δεν ξέρω τι….Μόνο η παρέα και τα καλαμπούρια μας ένοιαζαν, εξάλλου το χαρτζιλίκι μας ήταν ελάχιστο, κι έτσι ζητήσαμε να μας φέρουν ούζο και μια πιατέλα για τέσσερις. Καθώς βάζω ένα παγάκι στο ποτήρι, για την κλασσική πρόποση «καλοφάγωτα», λες και το πενιχρό μεροκάματα ήταν μια περιουσία, μου πέφτει ένα παγάκι κι ενώ σκύβω να δω που κατευθύνθηκε, βλέπω κάτω από την καρέκλα μου ένα μασούρι χιλιάρικα.
«Κυρ Θανάση βάλε και μια χταπόδι στα κάρβουνα κι ένα καλαμάρι και μία μύδια! Κορίτσια κερνάω»
Σε λίγο εμφανίζονται εκεί δίπλα μας, δύο κορίτσια λίγο μικρότερά μας σε ηλικία-ήταν δεν ήταν δεκαοκτώ- τουρίστριες ξανθιές κι ηλιοκαμένες και πολύ προβληματισμένες. Μιλούσαν γερμανικά κι αμέσως κατάλαβα, ότι έψαχναν αυτό που βρήκα. «Τι ψάχνετε κορίτσια;» τις ρώτησα στην γλώσσα τους και μετά από τις σχετικές εξηγήσεις , να σου τις στρογγυλοκαθίζω στην παρέα μας. Συστηθήκαμε και μας είπαν την ιστορία, πώς βρέθηκαν οι δεκαοχτάχρονες αυστριακές στην Ελλάδα.
Αχνιστά τα σέρβιρε, το χταπόδι το καλαμάρι και τα μύδια. «Φέρε κυρ-Θανάση κι άλλα δύο πιρούνια και λίγο ούζο ακόμη». Και μετά τα καλαμπούρια και την γνωριμία μας, τα κορίτσια ήθελαν να μου δώσουν εύρετρα.
«Να πείτε στην πατρίδα σας , ότι για μας στην Ελλάδα μετράει η παρέα» και καθώς έφυγαν, ενώσαμε τα χαρτζιλίκια μας, για να πληρώσουμε τον λογαριασμό.
Εκείνη την βδομάδα την βγάλαμε στην παραλία με ντομάτα και τυρί, άντε και στην φτηνή καφετερία με μια πορτοκαλάδα. Τόσο δεν μας ένοιαζε!
Όμως τι σου λέω τώρα….Πέρασαν εκείνα τα χρόνια.
Τώρα ανθρωποφαγία για λίγα ευρώ. Ακόμη και στους χώρους δουλειάς , που είναι πιο σίγουρο το μεροκάματο (κι η υποψιασμένη ξέρεις τι εννοώ), πώ-πώ τι δέσιμο με μιαν καρέκλα, για λίγα ευρουλάκια ή κι από……. Δεν έχω λόγια!

ΡΟΗ

 (ΑΦΙΕΡΩΜΈΝΟ στα ξενιτεμένα μου παιδια Αναστασία-Θεοδώρα και Δημήτρη)


ΡΟΗ

Στης πικραλίδας το φουρφούρι
φου φυσώ,
της ωριμότητας τα σπόρια διασκορπίζω,
στα πέρατα ροή καρπού
πιο πέρα από δω,
για κανένα δε σε χαλαλίζω.
Με ένα μπαλόνι ανάριο
σ` αποχαιρετώ
κλέφτη της στιγμής, σε περιμένω.
Χρονάκια τόσα
σ` είδα να θεριεύεις:
το μέσα και το έξω ενωμένο.
Ώρα καλή, τύχη χρυσή
πουλάκι μου ξεπεταρούδι,
σα πεταλούδα πλουμιστή
πέτα από λουλούδι σε λουλούδι.

Στους νέους χάρτες βαλε τη κουκκίδα,
όπου ροή , εκεί πατρίδα.

Η ΠΛΥΣΤΡΑ

Η ΠΛΥΣΤΡΑ Ανήκε και δεν ανήκε. Επί χρόνια λαγάριζε τα ρούχα της Οικογένειας. Είχε εθιστεί τόσο πολύ σ`αυτό, που στο τέλος έπλενε και τα καθαρά. Χιλιάδες μέτρα μπουγάδας είχε απλώσει. Στα ταλαιπωρημένα δάχτυλά της, είχαν σβηστεί τ` αποτυπώματα. Όταν διέρρηξαν το πολυτελές αυτοκίνητο ήταν η βασική ύποπτη. "Βάλτε εδώ τα δάχτυλά σας στο μελάνι..." και καθώς πήγε να τ`ακουμπήσει ένας αστυνομικός της Δίωξης πρόσεξε τα χέρια της. Άσε, της είπαν μη λερώνεσαι... Βάζω το ΄χερι μου στη φωτιά, δεν ήσουνα Εσύ...

ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΑΙΚΟΥ- ΡΟΔΙ

 ΡΟΔΙ

Αίμα πλανήτες
σε ωχρό μανδύα
Κέντρο πεφτάστερο.

χυμός του κόσμου
Ζωής ελιξίριο
ψυχής η σάρκα.

το μέσα-έξω
ευκαρπίας σύμβολο
κόσμος συγκλίνων.

της ενικής μας
πληθυντικότατας η
Αγιότητα!

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ Καύσωνας ανέκφραστων συναισθημάτων προβλέπεται για το Σαββατοκύριακο, η πρωτεύουσα καζάνι που βράζει. Από πλημμύρες δακρύων τη Δευτέρα και τη Τρίτη θα πνίγεται η συμπρωτεύουσα, το αποχευτευτικό ομβρίων δεν σχεδιάστηκε να επαρκεί σε ξαφνικές νεροποντές. Σ` άλλες πόλεις αίθριος ο καιρός: στη Δράμα οι μνήμες λούζονται στη Βαρβάρα, στη Καβάλα τα ψάρια γιαλώνουν στο Παληό. Για τη Θάσο δελτίο θυέλλης: μαζέψτε κουβαδάκια, στρώματα ομπρέλες από τη παραλία, τα κύματα θα φτάσουν έως και τρία μέτρα, αφρίζοντας θα σκεπάσουν τις αιώρες των παιδικών χρόνων.

ΝΤΟΛΜΑΔΑΚΙΑ

Ντολμαδάκια Αφού τον φώναξε μ` όλα τα ονόματα, των ξενιτεμένων της οικογένειας έφτασε ασυναίσθητα και στο δικό του, μα αυτός, μ` άλλο όνομα πια ήτανε γνωστός. Κι ενώ ετοίμαζε τ` αγαπημένο του φαϊ ένας λυγμός της ξέφυγε στη γέμιση, ή που ξέχασε ότι έβαλε αλάτι, ή που `ταν αλμυρό το δάκρυ και βγήκαν πεντανόστιμα τα ντολμαδάκια. Ύστερα έφαγε μονάχη στο τραπέζι. Ποιός να γευτεί και σήμερα τη σπεσιαλιτέ της; Τι νόημα έχει πια η νοστιμιά; Απ` της κουζίνας τους υδρατμούς για λίγο δραπετεύει και με το τάπερ παρευθίς καρφί για τα “Γρανάζια της ζωής” προς την Καμάρα. Η παλάμη της ζητιάνεψε το χάδι, των άλλων το φαϊ, κι όλοι μαζί από “άλλοι άνθρωποι”, έφαγαν απλά σαν άνθρωποι.