ΘΕΟΜΗΝΙΑ

Αφιερώνεται στη

διαδικτυακή φίλη meril

Τη σφυρίχτρα μου
κι ένα φακό κατόπτρου
ως μόνα απαραίτητα θα πάρω,
στην εντολή εκκένωσης της πόλης
δεν θα υπακούσω
κι ας ξέρω , πως πυκνοί καπνοί
προϊδεάζουν
για το «έχειν» μου , που κινδυνεύει.
(Τους διασώστες είναι που νοιάζομαι
κι ας μην ανήκω.)
Λέω να μην απομακρυνθώ,
ως το περίπτερο μονάχα,
τα τελευταία νέα ν` αποσύρω,
(γιατί είναι πια παλιά.)
Κι όταν κοπάσει ο πανικός,
τότε θα πλησιάσω,
πόσο συμπάσχω να τους δείξω:
(τ`αποκαΐδια όλους τους φτωχαίνουν…)
Εσένα κάηκε το πετσί σου
θα μου πεις,
εγώ, γιατί ν` αλείφομαι γιαούρτι,
μα τόσες φορές αναστενάρισσα,
τα κάρβουνα πια έχουν
γίνει η έξις μου.
Αλλιώς προχωράς
με μια καταστροφή στη πλάτη,
ο καμένος τουτέστιν συμπονά
περισσότερο
ιδίως όταν δεν έχει πού την κεφαλήν κλίναι…

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΓΙΑΤΙ

…Και καλείσαι να ξέρεις
μόνο το «γιατί»,
το «τΙ», το «πόσο», το «πότε» και το «πώς»
ετεροκαθορίζονται
(η αιώνια κοινωνική σύμβαση που λες…)
Θα πάρεις συνεντεύξεις,
θα σου πουν πόσο υποφέρουν,
θα τ` αξιολογείς
(μονάχα εσύ θα ξέρεις το γιατί)
θα ιεραρχείς , μα δε θα επιλέγεις.
Ο ρόλος σου περιχαρακωμένος:
θα προτείνεις, μα δε θα ξέρεις
ποιο δρόμο θα πάρουν οι προτάσεις σου.
οι επαρκώς αιτιολογημένες
(με τη μαεστρία της ειδήμονος).
Ασ` τες να πετάξουν!
Σα να μην είναι κτήμα σου,
όχι ελαφρά τη καρδία,
με κόπο τις επεξεργάστηκες,
μη σε νοιάζει
οι δείχτες ανάλωσης θα το δείξουν:
θα δουν και θα αποϊδούν
στο τέλος θα ενστερνιστούν!
Αχ! Και να χαμε το μαγικό ραβδί,
να ενώναμε το γιατί σου,
με τα τι, τα πως, τα πότε και τα πόσο.
Μα φαίνεται πως δόθηκαν
αυτά με πονηριά,
γιατί από καταβολής του
ο κόσμος έτσι πλάστηκε:
η γνώση ήταν πάνταπρονόμιο του παραδείσου…

ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΙΧΟΙ

Σας ενημερώνω ότι ο διαδικτυακός μουσικός και ποιητής

Πάνος Αβατάγγελος

http://www.alexandrosapilianos.com/

(και το Ρωξανοειδές Σχήμα)

φιλοξενούνται στη μουσική ιστοσελίδα:

http://www.avatangelos.com/

στην οποία περιέχονται δυο τραγούδια μου:

Το κέρμα του Βαρκάρη και Ο Κοχλίας
Μπορείτε να μπείτε πατώντας στο σύνδεσμο:

http://www.avatangelos.com/page3.html

και να απολάυσετε τη μουσική (τα δικά μου είναι Νο 9& και Νο12)

ενώ στο σύνδεσμο:

http://www.avatangelos.com/page5.html

μπορείτε να διαβάσετε τους στίχους.

ΑΥΤΟ-ΕΚΔΟΣΗ

Τούτη η ανάρτηση αφιερώνεται στο πολύ καλό φίλο Νικηφόρο

http://th-kitrinipoli.blogspot.com

που από πάντα με στηρίζει και με ενθαρρύνει.

Νικηφόρε σ`ευχαριστώ από καρδιάς.

Πάνε δυόμιση δεκαετίες από τότε που δειλά-δειλά κατέβηκα τις στενές και λειωμένες σκάλες στο Κατώι με μερικές αράδες δικών μου στίχων στα χέρια.
«Ενδιαφέρουσα γραφή» μου είπε ο «Ειδήμων» κι εγώ αναθάρρησα μιας και είχα ήδη στο ενεργητικό μου δυο βραβεία σε ποιητικούς διαγωνι-σμούς κι ένα Εκδότη-Ειδήμονα μπροστά μου.
«Να κλείσουμε ένα ραντεβού να τα πούμε!» μου είπε χαμογελώντας «πάρε μου αύριο που είναι κλειστό το μαγαζί.»
Πήρα με αγωνία. «Θα βρεθούμε στο ξενοδοχείο Πανόραμα στις 20.00»
Δεν πήγα στο ραντεβού. Αναρωτιόμουν τι θα μας προσέφερε το ξενοδοχείο «Πανόραμα» περισσότερο, από τον πιο φυσικό χώρο του βιβλίου , δηλ. το παλιό βιβλιοπωλείο.
Μεσολάβησαν πολλά χρόνια από τότε. Η επιθυμία μου για αυτό-έκδοση είχε εξασθενήσει μέχρι που πριν τρία χρόνια μου λέει μια συμ-ποιήτρια: «Τι ποιήτρια είσαι αν δεν εκδόσεις;»
Η αλήθεια είναι ότι εγώ ποτέ δεν «δήλωσα» ποιήτρια, μόνο που άρχισα τελευταία να κοινωνικοποιούμαι περισσότερο στα «ποιητικά» , σε κάποιες λογοτεχνικές μαζώξεις.
____«Έλα στου τάδε έκανα κι εγώ εκεί εκδόσεις, όπως άλλοι συνάδελφοι» μου είπε η Ιουλία που είχε τυπώσει και κάρτα με την ιδιότητα «ποιήτρια», εξ ού και «συναδέλφισσα»
«Θα μιλήσω στον εκδότη για να σε περιμένει»
Οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι η Ιουλία για κάθε τρεις πελάτες που πήγαινε στον Εκδότη εξασφάλιζε μια δική της έκδοση δωρεάν.
Επέμενε τόσο πολύ να πάω μετά το πέρας μιας λογοτεχνικής βραδιάς, που ντράπηκα να μην το κάνω. Ο Εκδότης μου είπε ένα σημαντικό ποσό (όσο περίπου δύο μισθοί μου) και φυσικά δεν το αποφάσισα. «Τι να τα κάνω χίλια πεντακόσια αντίτυπα» σκέφτηκα, εγώ ζήτησα μόνο μια περιορισμένη αυτοέκδοση. Τα βιβλία της Ιουλίας ήδη πωλούνταν στα στοκατζίδικα για ένα ευρώ , αλλά κι ο ίδιος ο Εκδότης τα πουλούσε στην ίδια τιμή -ο,τι πάρεις ένα ευρώ- σε «προσφορά». Τι νόημα είχε λοιπόν η έκδοση τόσων πολλών αντιτύπων;
«Εμείς θα κάνουμε και τη προβολή της έκδοσης» μου είπε ο Εκδότης, κι εννοούσε φυσικά ότι για έξι μήνες θα αφήσει στην βιτρίνα του κεντρικού βιβλιοπωλείου το βιβλίο μου να το φάει η σκόνη.
«Σας διαθέτω και το βιβλιοπωλείο για λογοτεχνική βραδιά» ήταν η τελευταία του δελεαστική προσφορά.
Ευχαρίστησα κι έφυγα. Οι εμπειρίες μου ήταν τραυματικές θα έλεγα από το χώρο των εκδόσεων , οπότε είπα δεν ανοίγω ένα μπλογκ να εκδόσω στην οθόνη;
Και το έκανα.
Ώσπου ήρθε το πλήρωμα του χρόνου:
Ο Νικηφόρος

http://th-kitrinipoli.blogspot.com/

με παρότρυνε συνεχώς: «Κάνε μια έκδοση έλεγε και θα ράψω κοστούμι, θα έρθω στη ποιητική βραδιά να τα πω συγκριτικά».
Το λογάριασα αλλιώς το ζήτημα:
Ήθελα η έκδοση να `ναι πολύ λιτή, σε ιβουάρ χαρτί, με εξώφυλλο κανσόν που θα το διάλεγα μόνη μου. Ήθελα να σχεδιάσω μόνη το εξώφυλλο , βάζοντας το αγαπημένο μου ξυλόγλυπτο. Ήθελα περιορισμένο αριθμό αντιτύπων , όχι πάνω από εκατό. Ήθελα να το εικονογραφήσω, να το περιποιηθώ, να βάλω αφιερώσεις διαφορετικές , να το δέσω μόνη μου.
ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ θα μου πείτε!

Ήθελα να εκδόσω και τέσσερα ενήλικα παραμύθια που διαβάζονται μετά τις δώδεκα (ανέκδοτες ποιητικές συλλογές).
Νικηφόρε, ράψε κοστούμι!

οπισθόφυλλο του "ΔΩΔΕΚΑ ΚΑΙ ΤΕΣΣΕΡΑ"

ΠΡΑΜΑΤΕΥΤΗΣ FRACTAL

Ματιά μου απόμακρη,
ασυγκίνητη
μια μου φεύγεις-μια μου έρχεσαι`
αντάρτισσα έγινα
για να σε φτάσω,
σ` αλλότριες όψεις
ξενιτεύτηκα.
Σε θάβω- σ` ανασταίνω.

(Είχε ένα παγωμένο
χαμόγελο “ντεμί”
λίγο ειρωνικό-λίγο απόμακρο
σα να `λεγε “έχε γεια”
σα να `λεγε
“δε με καταλάβατε καλά”.
Το θάψαμε…
Με το φτυαράκι
σκορπίσαμε τριπλά το χώμα,
που μούσκευε
από δάκρυα βροχής.)

Μού στέλνω μέϊλ:
της οθόνης τα μάτια φιλόξενα
(τα βλέπεις-δεν τα βλέπεις
κι αυτά “ντεμί”… )

Τυπώνω επισκεπτήρια
της νέας μου ιδιότητας:
“πραματευτής fractal”.

Δεν πουλώ
δεν αγοράζω πια ματιές.
Στο βάθος των πραγμάτων
κοιτάνε τα μάτια…

ΤΕΤΑΡΗ ΚΑΡΕΚΛΑ

Η τέταρτη καρέκλα
δεν προβλέπεται
από το καταστατικό χάρτη
τούτων των συναθροίσεων,
ως εκ τούτου
με τρεις μονάχα θα συνομιλώ
όσο για τη τέταρτη,
ας προσποιούμαι ότι υπάρχει
στο γύρο της συνομιλίας.
Δυο θέσεις στο καναπέ,
μία στη πολυθρόνα
είν` αρκετές για του λόγου
τα γυρίσματα.
Η τέταρτη,
η άβολη των σεμιναρίων,
τι θέση θα` χε άραγε ανάμεσα
σε καθίσματα τύπου «Λουδοβίκου»;
Τη τέταρτη τη θέση για το σπίτι
τη κρατώ,
για τις «εντός» συνομιλίες
γύρω από το design
σε καθίσματα Bauhaus,
που παρά το δέρμα και το μέταλλο
-υλικά κατ` άλλους μη φιλικά-
έχουν σχεδιαστεί
με τον ακροατή ως άξονα,
να τον κρατούν
σε στάση σώματος ορθή,
εν τούτοις αναπαυτική.

ΕΑΡΙΝΗ ΣΥΝΑΞΗ ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ

Καιρός το γκρίζο σκίουρο
να διώξεις,
που εδώ και χρόνια διαχειμάζει
στων δέντρων τα κουφώματα
συλλέκτης ξηρών ωρών,
λέξεων και πράξεων αδηφάγος.
Κάθε που
ένα καρπό διαρρηγνύει
του χειμώνα σπρώχνει τη μονοτονία,
μα τώρα την αρμονία διασαλεύει
των ήχων της άνοιξης που έρχεται.
Λέω άμεσα να συγκαλέσεις
την εαρινή σύναξη των οικολόγων
για τη προστασία
του γκρίζου σκίουρου,
γιατί καθώς αυτοί θα μελετούν
τα μέτρα ώστε να μη τελεί
υπό εξαφάνιση,
τ` αηδόνια κι οι καρδερίνες
θα σ` ευγνωμονούν
που απάλλαξες το δάσος
από διασπάσεις των αρμονικών τους.
Με ποιόν είσαι μη το φανερώνεις!
«Αμ έπος , αμ έργον»